بدنام

اینگرید سبز می شود !

badnam — Tue, 06 Oct 2009 23:04:18 GMT

هر نکته ای که گفتم در وصف آن شمائل ..... هر کو شنید گفتا لله دَرّ قائل
تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول ...... آخر بسوخت جانم در کسب این فضائل
گفتم که کی ببخشی بر جان ناتوانم ..... گفت آن زمان که نبود جان در میانه حائل
حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید ..... از شافعی نپرسند امثال این مسائل

از عکس بالا چه برداشتی دارید ؟!

آیا انسان باید در برابر اتفاقات پیرامون خود بی تفاوت باشد ؟

آیا همه ما عضو یک جامعه نیستیم و در برابر آن به اندازه خود مسئول نیستیم ؟

در جشنواره فیلم مونترال که در شهریور ماه در کشور کانادا برگزار شد جنبش سبز ایران حضور فعالی داشت. در حاشیه مراسم گروهی از طرفداران سبزپوش در حالی که عکس های بزرگان تاریخ سینما را در دست داشتند پیام دموکراسی خواهی ملت ایران را به گوش جهانیان رساندند. در فیلم مستندی که از این مراسم بوسیله یکی از شبکه های تلویزیونی ماهواره ای پخش شد عکس زیبای اینگرید برگمن درست در کنار عکس ندا آقا سلطان قرار داشت. همچنین در حین مراسم ایزابلا روسلینی - دختر اینگرید برگمن - در جمع سبزپوشان حاضر شد و در حمایت از جنبش سبز سخن گفت.

آیا یک هنرمند در برابر مردم مسئولیت دارد ؟ آیا بازیگران ما در طول ۸ سال جنگ نقشی در روحیه بخشیدن به سربازان در جبهه های ما داشتند ؟

در کتاب زندگینامه برگمن ( داستان زندگی من ) نوشته است که بعد از شروع جنگ جهانی دوم او برای کمک به ارتش اعلام آمادگی کرد. او را با یک هواپیمای درب و داغان به آلاسکا فرستادند تا برای سربازان برنامه های متنوع فرهنگی اجرا کند. شرایط بسیار بد آب و هوایی آن منطقه و کابین سرد هواپیما باعث شد که آنجا مریض شود اما وقتی که او می دید حضورش چقدر روحیه سربازان را تقویت می کند این رنج را به جان می خرید. بعد از پایان جنگ هم دوباره و اینبار به اروپا ( آلمان اشغال شده ) اعزام شد تا برای سربازان آمریکایی در آنجا برنامه اجرا کند.

در جریان جنبش های برابری حقوق سیاه پوستان برگمن مدافع حقوق آنها بود. در کتاب خاطراتش می خوانیم که یکبار هنگام اجرای تاتر شنید که سیاه پوستان را به داخل سالن راه نداده اند. او به روی سن آمد و گفت تا اجازه ورود به همه داده نشود برنامه را آغاز نمی کند. با تسلیم شدن مدیر سالن و بعد از پایان برنامه هنگام خروج برگمن از سالن یکی از متعصبین نژاد پرست آب دهان خود را به صورت برگمن تف کرد اما اینگرید بیدی نبود که از این بادها بلرزد. او فقط لبخندی زد و بیرون رفت. از همان لبخندهایی که در وصفش می توان روزها نوشت.

و امروز دخترش ایزابلا روسلینی که در عزم و اراده یک زن به تمام معناست و خصوصیاتی از روحیه و چهره مادرش را به ارث برده در مراسم سبزهای ایران حضور پیدا می کند و در حمایت از این جنبش سخنرانی می کند. دیگر چه می توان گفت ؟ اینگرید همیشه با ماست.

پ.ن: این پست تقدیم می شود به دوست مجازی دیرینه من - آزاد - که موسس این وبلاگ بود و این روزها دائما آدرس عوض می کند و حالا در خط سبز با رویه ای جدید سکنی گزیده است.

توضیح: این تصاویر به طور اختصاصی و از طریق یک دوست بدنام در کانادا در اختیار من قرار گفته است.

دختر قهرمان

badnam — Sun, 30 Aug 2009 20:16:18 GMT

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی ....... من از آن روز که در بند توام آزادم

دیروز ۷ شهریور برابر با ۲۹ آگوست سالروز تولد ( و مرگ ) اینگرید برگمن بود.

در این روز فرشته ای از آسمان به زمین آمد که شاهکار خلقت خداوند در هنر و زیبایی بود.

درست است که او دقیقا در روز تولدش درگذشت اتفاقی که مثل زیبایی اش - استعدادش و شخصیت اش فوق العاده بود اما تا زمانی که الیزا در کنار پیانوی سام با بوگارت در حال نوشیدن است - ماریا در کوههای سرد و برفگیر اسپانیا با گری کوپر است - و آلیشیا در ریودوژانیروی خطرناک و پر از جاسوس با کری گرانت در بالکن نشسته است او برای سینما دوستان زنده خواهد بود.

اینگرید عزیز تولدت مبارک ! تو برای همیشه در قلب های ما زنده هستی.

***

مادر آلمانی و پدر سوئدی اش نام اینگرید ingrid را برای او انتخاب کردند که به معنی دختر قهرمان است. پیشنهاد می کنم دوستان در یادداشت ها و کامنت های خود به مناسبت این روز چند خطی را در وصف اینگرید بنویسند. از احساس واقعی خود نسبت به او . کسی که اگر نبود مسلما این وبلاگ هم وجود نداشت.

دادگاه و بازجویی

badnam — Sat, 15 Aug 2009 22:02:18 GMT

سيصد گل سرخ و يك گل نصراني ........ ما را ز سر بريده مي‌ترساني ؟

گر ما ز سر بريده مي‌ترسيديم .......... در محفل عاشقان نمي‌رقصيديم

- می تونید منو از بین ببرید اما نمی تونید حادثه ای رو که برای این کشور روی میده از بین ببرید.

پدر آلیشیا در دادگاه

در بدنام جان هوبرمن پدر آلیشیاست. شخصیتی عجیب که ما هیچگاه او را نمی بینیم و فقط یکبار در سکانس اول فیلم در دادگاه از پشت ( آنهم از راه دور) او را می بینیم. در صحنه دیگری هم صدای مکالمه او و آلیشیا را می شنویم. یعنی هیچ چهره و تصویر واضحی از او در دسترس ما قرار نمی گیرد و بعد هم خبردار می شویم که در زندان خودکشی کرده است. جالب اینجاست که در صحنه دادگاه وکیل با اوست و قاضی هم با نهایت ادب و بردباری با او رفتار می کند. او همچنین یک کت و شلوار شیک و کفش به تن دارد و این در حالی است که قصد براندازی حکومت آمریکا را داشته است !

در ادامه فیلم پلیس مخفی آمریکا بدون اینکه آلیشیا ( اینگرید برگمن) را بازجویی کند سعی می کند از طریق یکی از مامورین خود به نام دولین ( کری گرانت ) به آلیشیا نزدیک شود و او را ترغیب کند که با آنها همکاری کند. آلیشیا بعد از اینکه کلی متلک و ناسزا نثار آنها می کند می پرسد که اصلا به چه دلیل باید با آنها همکاری کند ؟ دولین در پاسخ می گوید: به خاطر وطن پرستی ! اما آلیشیا با صدای بلند میگه:

اَه ... این کلمه حالم رو به هم میزنه ... با یه دست پرچم رو تکون میدید و با دست دیگه جیب بری می کنید... وطن پرستی شما اینه !

( روال دادگاه ، محاکمه و بازجویی شصت سال پیش در یک کشور مثلا تازه به دوران رسیده )

دنیای درهم و برهم

badnam — Sat, 01 Aug 2009 22:02:18 GMT

.... و سرانجام این زیبایی ست که جهان را نجات خواهد داد . ( داستایوفسکی )

دیشب ما خیلی حرف ها به هم زدیم الیزا. تو گفتی که من باید یه فکری بکنم. من خیلی فکر کردم. آخرش به این نتیجه رسیدم که تو نباید سوار اون هواپیما بشی. اگر اجازه بدم که تو سوار اون هواپیما بشی تا آخر عمر هر دومون پشیمون خواهیم شد.

من بلد نیستم نقش آدم های اصیل و شریف رو بازی کنم اما می دونم با اینکه در این دنیای درهم و برهم گرفتاری های عاطفی دو انسان اصلا به حساب نمیاد اما همه این داستان ها بالاخره تموم میشه و فقط روابط انسانی جاودان و همیشگی خواهد بود. یه روز خودت هم اینو می فهمی .

حالا لبخند بزن ... همه دارن ما دو تا رو نگاه می کن کوچولو !

(حرف دل ریک که در صفحات دیالوگ کازابلانکا بود اما زیر قطره های باران پاک شد )

ژاندارک بر می خیزد

badnam — Fri, 26 Jun 2009 09:23:18 GMT

واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند .... چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

گوییا باور نمی دارند روز داوری .... کین همه قلب و دغل در کار داور می کنند

" آقای قاضی شما در جایگاه خدا نشسته اید اما خدا نیستید. خدا اجازه می دهد که حتی بندگان گناهکارش هم زندگی کنند اما شما به خود حق می دهید هر کسی را که با خود دشمن می دانید در آتش بسوزانید. بسیار خب . مرا بسوزانید اما بدانید که دود آن سرانجام به چشم خودتان خواهد رفت و تاریخ در مورد آن قضاوت خواهد کرد...."

ژاندارک (۱۹۴۸) - اینگرید برگمن

ساختن زندگی از نو ( رنسانس ) - قسمت اول

badnam — Tue, 19 May 2009 22:00:18 GMT

صوفیان جمله حریفند و نظر باز ولی ----- زین میان حافظ دلسوخته بدنام افتاد

انسان در مسیر زندگی گاهی اوقات دچار یکنواختی می شود این یکنواختی ربطی به عدم موفقیت یا کامیابی ندارد بلکه ممکن است حتی انسان در اثر پیروزیهای زیاد یا موفقیت های تکراری سرزندگی و شور زندگی پرهیجان را از دست بدهد. مطمئنا همه ما آدم ها در مقاطعی از عمر به این مشکل برخورد خواهیم کرد. واکنش هر فرد بسته به شرایط او و قدرت تصمیم گیری اش دارد و خیلی از افراد ممکن است برای برون رفت از این یکنواختی جسارت تغییر در سبک زندگی خود را نداشته باشند و به قول معروف بسوزند و بسازند و منتظر تقدیر بمانند.

خب اینها را گفتم چون حالا عمیقا کاری را که اینگرید برگمن در سال ۱۹۵۰ انجام داد در زندگی خودم کاملا درک می کنم. عکس بالا را می بینید ؟ او به نحو زیبایی به روسلینی تکیه کرده است.

پدرش قبل از مرگ به او گفته بود که نگذار زندگی تو را از رسیدن به چیزهایی که دوست می داری بازدارد. اینگرید اولین ریسک زندگی اش را با ترک تحصیل از آکادمی و شروع به بازی در فیلم های سوئدی مرتکب شد و بر خلاف پیش بینی مدیر آکادمی موفق شد. دومین ریسک را با مسافرت به آمریکا به دعوت دیوید سلزنیک انجام داد و موفقیتی عظیم برای خود رقم زد. ده سالی که او در آمریکا بود محبوبیت خاصی در میان تماشاگران پیدا کرد به طوری که در سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ سه سال پیاپی قهرمان مسابقات محبوب ترین هنرپیشه زن مجلات سینمایی شده بود. تماشاگران کاری نداشتند که او چه فیلمی بازی می کند یا کارگردانش کیست. آنها فقط می خواستند اینگرید برگمن را ببینند حالا چه بدنام یا طلسم شده هیچکاک باشد یا ژاندارک ویکتور فلمینگ. فرقی نمی کرد. خود اینگرید فیلمی بود که حرکات و چهره اش دنیایی بود. شاهکاری از خلقت خداوند که با اخلاق و رفتار معصومانه قدیس وارش تماشاگران را به یاد الهه های افسانه ای داستان ها می انداخت. یک ستاره واقعی که در میان ابر ستاره های بی مانند دهه چهل مانند ناهید در سحرگاه آسمان سینما می درخشید ...

" اگر بازیگری را از من بگیرید من دیگر نمی توانم نفس بکشم" : برگمن

هدف او از بازیگری با بیشتر بازیگران دیگر فرق می کرد. او هیچگاه بر سر دستمزد بحث نمی کرد حتی وقتی سلزنیک سر اینکه نام او در عنوان فیلم چراغ گاز باید قبل از بویر بیاید نزدیک بود فیلم را رد کند او به التماس و گریه افتاد تا او را راضی کند که اجازه بدهد در این فیلم بازی کند. نه پول و نه شهرت برای او هدف نبود او فقط می خواست غریزه سرکش بازیگری اش را ارضاء کند. غریزه ای که در سالهای کودکی و در نبود مادر در وجودش پا گرفته بود. همان زمانی که به دلیل نداشتن همبازی مجبور بود با عروسک هایش بازی کند و به جای آنها حرف بزند.

در سالهای پایانی دهه چهل او در اوج شهرت و موفقیت بود اما کم کم احساس می کرد که محیط هالیوود بیش از حد مصنوعی شده است. فیلم ها و داستان ها یکنواخت شده اند و مردم او را فقط در نقش های کلیشه ای می پسندند چیزی که او از همان اول از آن نفرت داشت و همواره سعی کرده بود که بر خلاف نظر دیگران همیشه نقش هایی متفاوت بازی کند. از اصرار به کارگردان بر سر فیلم دکتر جکیل و اقای هاید که نقش دختر بد داستان را بازی کند تا ماریای زنگها برای که به صدا در می آیند که مجبور شد موهای قشنگ خود را تا ته کوتاه کند. ( در آن زمان یک زن با موی کوتاه خلاف عرف بود) . بر سر بدنام سلزنیک برای نقش آلیشیا در نظر داشت که ویوین لی را قرار بدهد. او به هیچکاک گفته بود که ویوین با سابقه اش در بربادرفته برای ایفای نقش یک دختر سرکش مناسب تر است و برگمن که در نقش زن های خوب جا افتاده نباید نقش منفی بازی کند و وقار خود را بشکند. اما کارگردان چاق و خپل که برگمن را قبلا در طلسم شده پسندیده بود اصرار کرد که برگمن از عهده این نقش برخواهد آمد.

خداوند همانقدر که به کازابلانکا لطف داشت و همفری بوگارت و اینگرید برگمن به جای رونالد ریگان و آن شریدان بازی کردند به همان اندازه هم به بدنام لطف کرد و سرانجام برگمن و گرانت به جای ویوین لی و ویلیام هولدن انتخاب شدند. حاصل کار شاهکار رومانتیک هیچکاک شد و عاشقانه ترین اثر او . دیگر منتقدان نمی توانستند بر هیچ خورده بگیرند که این انگلیسی گامبو فقط بلد است فیلم های ماشینی و مکانیکی خشک بسازد. فیلمی که فرانسوا تروفو در کتابش آنرا محبوب ترین فیلم خود می داند . بدنام همچنین سر آغاز یک دوستی بسیار عمیق بین هیچکاک برگمن و گرانت شد که تا آخر عمر ادامه یافت.

اما چطور شد که داستان او در آمریکا پایانی تراژیک یافت ؟!

ادامه دارد ...

عشق ابدی

badnam — Tue, 17 Feb 2009 10:28:18 GMT

گفتی به روزگاران مهری نشسته گفتم ... بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران

پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند .... دیوار زندگی را زین گونه یادگاران

این نغمه ی محبت بعد از من و تو ماند .... تا در زمانه باقی ست آواز باد و باران

این روزها به شدت گرفتارم اما این گرفتاری نباید باعث بشه که بین ما و چیزهای مهم زندگی فاصله بیوفته. کار و درآمد و گرفتاریهای روزمره فرعیاتی است که نباید ما رو از اصلی ها دور کنه. چیزهای مهم تری که دوستشان داریم و بهشان عشق می ورزیم و زندگی بدون آنها بی معنی است.

در اسرع وقت این پست را کامل خواهم کرد. ( کردم )

کامنت بچه ها و این جمع دوستانه برای من ارزشمند است. درست است که مطالب دیر به دیر به روز می شود اما باور کنید برای همین چند خط و عکس مربوطه و شعر بالای آن وقت زیادی می گذارم تا بهترین معنی ها را در کمترین جملات بیان کنم چون در غیر اینصورت حق مطلب را به جا نیاورده ام.

زنی که لبخندهایش فیلم های سیاه و سفید را رنگی می کرد.

یکی از کارهایی که همیشه انجام می دهم جستجو در اینترنت برای یافتن مطالب فارسی و انگلیسی در مورد هیچکاک و صد البته اینگریده . حجم مطالب انگلیسی و فایل های تصویری آنقدر زیاد است که تصورش هم مشکل است. گروه fan های برگمن یکی از فعال ترین و خلاق ترین گروهای اینترنتی هستند و خب این بسی مایه خوشحالی ست که سلیقه ما به سوی کسی است که نه تنها خودش بلکه طرفدارانش هم در نحوه نوشتن استثنایی و کم نظیرند.

یکی از زیباترین نوشته های اخیر را در وبلاگ ردپای خیس باران به قلم آقای حیدری که احتمالا فیلمنامه نویس هستند دیدم با عنوان زیبای: زنی که لبخندهایش فیلم های سیاه و سفید را رنگی می کرد.

عالم هیچکاک

badnam — Fri, 26 Dec 2008 14:52:18 GMT

هر خم از زلف پريشان تو زندان دلي است ........ تا نگويي كه اسيران كمند تو كمند

تلویزیون را روشن می کنی و کانال ها را که معمولا روی ماهواره است به سمت صدا و سیما می رانی.

ناگهان بر صفحه تلویزیون صورت ناز اینگرید را می بینی ! خدایا چه شده ؟ کودتای فرهنگی شده ؟ نه ! آرم شبکه دو بالای صفحه است و تلویزیون دارد از هیچکاک می گوید. صحنه های فیلم بدنام با نریشن و چهره منحوس !! "هیچ" پشت سرهم نشان داده می شود. کم کم دو ریالی ام می افتد. خب پس به قول سروان رنوی کازابلانکا ضرغامی هم روشنفکر شده ! ظاهرا جمعی از دوستداران مرتضی آوینی و هیچکاک مستندی تهیه کرده اند و مقاله عالم هیچکاک آوینی را زنده کرده اند. کار جالبی است. کاری به صدای گوینده ندارم و فقط محو صحنه های هیچکاکی ام. صحنه رویای سالوادور دالی در طلسم شده و همچنین لو رفتن سم در قهوه آلیشیا نمایش داده می شود. بعد از برنامه چند ایمیل به روابط عمومی سازمان می زنم تا دوباره بازپخش کنند گرچه می دانم اثری ندارد اما لااقل ارواح هیچکاک و آوینی و اینگرید شاد میشه !

کتاب اینگرید : زندگی شخصی از شارلت چندلر چندی است منتشر شده. قسمت هایی از آن را در آمازون خواندم. بسیار جالب و گیرا است. بعد از کتاب داستان زندگی من خود اینگرید میشه گفت جذاب ترین کتاب در مورد اوست. به خصوص جزئیات زیادی از اینکه هیچکاک عاشق اون شده بوده نوشته.

لینک در سایت آمازون

اینگرید مواظب باش سرما نخوری !

زمستان هم رسید و هوا سرد شد. اون بالا آلیشیا سرش به خاطر مشروب گرمه اما دولین آینده نگر دستمال شال مانندش رو دور کمر آلیشیا می بنده تا سرما نخوره. یه دیالوگی قبل اینکه این دو تا از اتاق بیان بیرون هست که خیلی جالبه. اینگرید میگه که هوای اتاق خیلی خفه است و بهتر است که برن بیرون گردش:

آلیشیا: ماشین من بیرونه.

دولین: باید هم اونجا باشه ( قرار نیست که داخل باشه ! )

پاسخ گویی به کامنت های ملت : در جواب اون دوستی که گفته در فیلم های اینگرید محو برق چشم های اینگرید میشه قبلا هم گفتم این دختر برق سه فاز داره و بدون فازمتر نباید بهش نزدیک شد. توصیه های ایمنی رو جدی بگیرید !

جادوی سینما

badnam — Fri, 17 Oct 2008 09:44:18 GMT

آن پریشانی شبهای دراز و غم دل ............. همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

آلیشیا : بگو دوستم داری . این بیدار نگه ام میداره.

روزی که اولین بار سکانس نهایی بدنام رو دیدم بی اختیار اشک از چشمام سرازیر شد. من زیاد احساساتی نیستم و کم پیش میاد جوگیر صحنه های سوزناک بشم اما در این صحنه احساسات تماشاگر تحت تاثیر عوامل گوناگون درونی که در طول فیلم رخ میده به یک نقطه برخورد میرسه که دیگه فوران می کنه. شخصیت ها در اینجا ۱۸۰ درجه تغییر ماهیت می دن . آلیشیای مغرور و پرحرف پیشین را در حال مریضی می بینیم که دیگر قادر به متلک پرانی به عاشقش نیست و دولین خشک و جدی را هم رومانتیک و پشیمان از کارهای گذشته مشاهده می کنیم پس ناخودآگاه ما هم دگرگون و احساسی می شویم. هنوز هم وقتی بدنام را می بینم با اینکه از قبل همه داستان و دیالوگ ها را از حفظ هستم باز وقتی فیلم به اینجا می رسد احساس می کنم تپش قلبم تندتر می شود. آیا این همان جادوی سینما نیست ؟

---------------------------

پی نوشت : سیاست جواب دهی به کامنت ها در بخش نظرات ادامه دارد. من سعی می کنم به اکثر کامنت ها در همون قسمت جواب بدم و اکثرا هم وبلاگ های دوستان رو می خونم اما چون فرصت کمه شاید نتونم در خود وبلاگشون یادداشت بزارم که همینجا معذرت می خوام. دوست دارم کامنت بچه ها به جای تعریف و تمجید بیشتر مربوط به پست های اخیر و موضوع وبلاگ باشه. هیچی منو به اندازه یک کامنت خوب و مفید سرحال نمیاره. به خصوص وقتی بحث کارشناسی باشه. خوشحال میشم نظرتون رو بدونم. اصلا اون بخش ها رو هم می خونید ؟!

پس نوشت : به نیکزاد . منظور از بخش ها همان بخش نظرات است که من پاسخ کامنت بچه ها رو زیر همون نوشته هاشون می دم و با مراجعه بعدی می تونید بخونید. بنابراین توصیه میشه بخش نظرات پست های قبلی رو حتما بخونید.

راجر ایبرت و بدنام

badnam — Sat, 04 Oct 2008 20:39:18 GMT

در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند .... گر تو نمی پسندی تغییر ده قضا را

راجر ایبرت را می شناسید ؟!

اگر عشق سینما و فیلم نیستید که هیچ اما اگر فیلم شناس هستید حتما می دانید که یکی از معروف ترین منتقدان سینما در جهان است که تاکنون چندین مقاله و کتاب مرجع و معتبر نوشته است. خب حالا این چه ربطی دارد به بدنام ؟!

قضیه از آنجا شروع شد که من هنگام جستجوهای همیشگی در اینترنت به مقاله جالبی از ایبرت در مورد بدنام برخوردم که برای نشریه سان تایمز نوشته بود. ضمن بررسی پروفایل او فهمیدم که بدنام را جزء بهترین ( اولین یا دومین ) فیلم های هیچکاک می داند و جالب تر اینکه در صفحه علایق شخصی اش نام اینگرید برگمن را به عنوان هنرپیشه اول زن مورد علاقه خود ذکر کرده است.

خب . من هم یک کامنت در زیر مقاله اش نوشتم تا بداند که در ایران هم ما علایق مشابهی داریم و آدرس وبلاگ را هم نوشتم. در کمال تعجب یک هفته بعد ایمیلی از ایبرت دریافت کردم که گفته بود به کامنت من جواب داده و از اینکه او را مورد لطف قرار داده ام تشکر کرده است. به سایتش که مراجعه کردم در کمال افتخار دیدم که او از میان دهها کامنت تنها به سه چهار مورد شخصا جواب داده که یکی از آنها کامنت بدنام بوده است. شما می توانید کامنت من و جواب را در پایان صفحه با نام badnam ببینید:

لینک : http://blogs.suntimes.com/ebert/2008/08/how_to_read_a_movie.html

متن:

By Badnam (Persian name for Notorious) on September 27, 2008 3:25 PM

Hello Mr. Ebert;

I am from Persia (Iran) and love your reviews style.
I became a fan of you 5 years ago when realize that you love alfred hitchcock and Ingrid bergman like me. I have a private weblog about
hitchcock's masterpiece NOTORIOUS and incomparable actress
BERGMAN in persian on:

BADNAM.BLOGFA.COM

god bless you many years to continue writing beautiful reviews for moviegoers.

best regrds
Alfred

( Ebert: For years and years I thought "Notorious" was Hitchcock's best film, until I slowly settled on "Vertigo." Even to be Hitchcock's second best film is pretty good. I could look at either one again right now. I love your site's freeze-frames from the kiss between Cary Grant and Bergman. It was then said to be the longest kiss in the history of the movies, and for all I know, it still is.

فکر نمی کنم بدنامان واقعی انگلیسی شان اینقدر خوب نباشد که لازم باشد ترجمه کنم. درسته ؟!

در مورد پاسخ به کامنت ها در وبلاگ یکی از دوستان جدید ( نمی دونم فری بود یا نیکزاد ) دیدم که جوابک رو در همون قسمت کامنت ها نوشته که راه حل خوبی به نظر میاد. نظر شما چیه ؟ حداقل یکبار امتحانش می ارزه.

باز بحث های سالروز تولد اینگرید و مستند عالم هیچکاک افتاد برای پست بعدی و شما هم هیچ کاری نمی تونید بکنید تازه یه مطلب هم از پل نیومن داشتم که اونم رفت تو نوبت.